Menu
Column

Onbetaalbaar

Er zijn zo van die locaties in de wereld waar je de prijs van de drankjes niet mag vertalen naar wat je effectief drinkt. Je moet het eerder bekijken als een toegangsticket voor een evenement. Het terras van Belmond Grand Hotel Timeo, in Taormina (Oost-Sicilië) is zo’n adres. Uniek 180 graden uitzicht op de Etna. Stijl per kilo. Obers strak in het uniform, service als een knipmes. Hier herleven de jaren zestig, lopen de heren in een jasje en de dames vakkundig opgedirkt. Op de achtergrond live pianomuziek, bij de longdrink komen nootjes, chips, olijven en zelfs canapés met gerookte zalm. Een gin-tonic (nieuwe generatie: Hendrick’s met komkommer en Fentimans tonic) kost hier exact 25,40 euro. Maar daar hadden we het al over. Hier drink je geen gin-tonic, hier aperitief je met de Etna. Of zoals een populaire kredietkaart kopt in haar advertenties: drankje: 25,40 euro. Sfeer en uitzicht: onbetaalbaar.

Over onbetaalbaar gesproken. Ik krijg de vraag ontelbare keren voorgeschoteld. Waarom moet een businessclass ticket naar pakweg Australië 4000 euro (of meer) kosten? “Dat is het toch niet waard”, komt er dan meteen achter. Of nog beter: “Dat ga ik er niet aan geven hoor,… dat betaal ik voor mijn volledige vakantie.” Directe afkeuring voert dikwijls de ondertoon. En afkeuring ruikt soms naar jaloezie. Want ik heb nog niemand een upgrade weten weigeren, maar dit ter zake. Samengevat, iedereen wil er zitten, maar niemand betaalt het graag. Ik heb er ondertussen zo’n dooddoener op gevonden. “Het kost wat het kost”, zeg ik steevast. Het duurste wat een luchtvaartmaatschappij haar passagiers kon offreren, is namelijk niet de exquise champagne, niet de selectie wijnen en niet het connaisseur menu: maar ruimte. Je stoel kunnen omtoveren tot een bed van twee meter lang, exact 180 graden plat, vooral dat bepaalt je ticketprijs. En dat voor pakweg 22 uur vliegen heen en 22 uur vliegen terug. Wie wil gaan liggen waar anderen zitten, zal daarvoor een prijs moeten ophoesten. Al de extraatjes – rust en discretie, prioriteit en exclusiviteit- krijg je er gratis (…) bovenop.

Onbetaalbaar is trouwens een misbruikt woord. Te dikwijls wordt het pejoratief gebruikt, als letterlijk niet te betalen. Ik gebruik het liever in de figuurlijke betekenis, namelijk als alle ervaringen die je met geld niet kan kopen. Uiteraard kan je droomreizen reserveren, maar een portie geluk, sfeer, het juiste weer, het juiste moment, verliefdheid, dé verrassing, enz… Nee, dat boek je niet. Dat overkomt je, en dat is écht onbetaalbaar.

(in Travel Etc, herfst 2015)